Lamtumira e Mesit, njeriut qe e ktheu futbollin ne poezi…

Nga Albert Z. Zholi

U largua mes lotësh, por ishin lot të sinqertë, lot që nuk i përkasin vetëm një futbollisti. Bashkë me të përloti sytë edhe një pjesë e njerëzimit që e do futbollin, sepse sot nuk u përshëndet thjesht një lojtar me fanellën e Argjentinës, por një epokë e tërë e këtij sporti.

Mesi nuk ishte vetëm futbollist. Ai mbeti mbi të gjitha një njeri i thjeshtë, i dashur, i sinqertë, që në çdo hap përcolli mirësi. I përulur përpara tifozëve, i qetë në madhështinë e tij, njerëzor edhe atëherë kur bota e futbollit e ngriti në piedestal.

Ai ishte futbollisti që e ktheu futbollin në art. Për mua, Mesi e ktheu futbollin në poezi. Me topin në këmbë ai nuk luante vetëm; ai vizatonte. Një driblim i tij ishte një varg, një pasim ishte një metaforë, një gol ishte një strofë e shkruar me magji në barin e stadiumit.

Sot, kur largohet nga Kombëtarja, nuk largohet vetëm një emër i madh. Largohet një artist që i dha bukuri, elegancë dhe emocion botës së futbollit. Për magjinë e tij janë ngritur statuja e përmendore në vende të ndryshme, por monumenti më i madh i Mesit mbetet në zemrat e miliona njerëzve. Sepse disa futbollistë shkruajnë histori. Disa fitojnë trofe. Por shumë pak arrijnë ta bëjnë botën të ndalet për pak çaste, vetëm për t’i parë duke luajtur.

Mesi ishte një prej tyre. Ai nuk luajti vetëm futboll. Ai na mësoi se edhe futbolli mund të jetë poezi. Dhe tani, kur drita e stadiumit bie mbi të për herë të fundit me fanellën e Argjentinës, mbetet një heshtje që asnjë duartrokitje nuk mund ta mbushë.

Mbase një ditë do të harrohen disa nga rezultatet, do të zbehen statistikat dhe do të plaken fotografitë. Por nuk do të harrohet ajo ndjesi që na dha sa herë prekte topin. Sepse Mesi nuk na bëri vetëm të brohorasim; na bëri të ndiejmë.

Sot ai largohet nga Kombëtarja, por nuk largohet nga zemrat tona. Aty do të mbetet përgjithmonë, me atë buzëqeshjen e përulur, me sytë e përlotur dhe me topin pranë këmbëve, sikur po na thotë edhe një herë të fundit: “Mos qani… thjesht kujtoni sa bukur ishte.”

Lamtumirë, Leo.

Futbolli do të vazhdojë të luhet, stadiumet do të mbushen përsëri, do të lindin kampionë të rinj… por ajo poezi që shkrove ti me këmbët e tua nuk do të shkruhet më kurrë njësoj. Sepse legjendat nuk largohen. Ato thjesht pushojnë së luajturi dhe fillojnë të jetojnë përgjithmonë në kujtesën e njerëzimit.