Një paragraf dhimbjeje dhe disa poezi

Nga Vilhelme Vrana Haxhiraj – Vivra

Të dashur lexues, Ju që jeni kritikë e analistë të  paanshëm, Ju Uroj mbarësi përVitin 2026! Vivra

Të përshkruash dhembjen, do të thotë shumë…

“Arti që lë gjurmë buron katërcipërisht nga dhembja…” Vivra

Për librin e parë të saj, autorja me modesti thotë : “Jo, jo…kjo nuk është  poezi. Është zëri i një shpirti të lënduar për 52  vjet, i një goje të kyçur për të mos shprehur mendimet që gëlojnë në një mendje të lodhur prej peshës së kohës…Eh, koha…koha…Sa ashpër më ka fshikulluar mua, të gjorën! Pamëshirshëm më mori zvarrë dhe unë tani eci nëpër brazdat e gjurmëve të saj me shpinën e krrusur sikur pesha e saj rëndon mbi këto supe të drobitur… E tronditur, kthej shikimin pas dhe shoh ngjarje, data, persona që i desha dhe më deshën, të cilët mjerisht s’janë më…Shoh atje tej…në një kënd të errët ata që më mohuan të jem “njeri”. Vetëm kur je i tillë je në gjendje të bësh diçka…Kurse mua më quajtën ndryshe.

Oh, sa epitete kam dëgjuar të më ngjisnin: “Reaksionare, kulake, e deklasuar, e damkosur, ish pasanike e ndyrë, e qelbur…armike e populli, ti, ti… që i ke lyer duart me gjak…nuk ke të drejtë të jeshë si ne. Dhe brenda meje shkërrmoqej ëndrra, vritej shpresa për një të nesërme…Eh…, ç’poezi mund të japë një grua e moshës sime?! E sotmja tronitëse, s’më lë të harrojë të djeshmen e hidhur dhe të presë të nesërmen dilemë…Më dhembset qyteti im, më i bukuri në botë, i pakrahasueshmi, qyteti i diellit, i cili e përkëdhel atë butë me shumë dashuri dhe admirim mëngjeseve të praruara në brigjet “Perlë”të Adriatikut të kaltër dhe të Jonit blu. Ndërsa muzgjeve të argjendëta, të papërsëritshme, të cilat ndryshojnë nga një mbrëmje në tjetrën, duke i bërë perëndimet më magjepsëse, syri i botës, Dielli, kapërcen horizontin, duke i uruar natën e mirë jo pa lotë e dhembje tokës së bekuar, qytetit të diellit, Parajsës, ku kanë foletë dhe prehen Perënditë!

Pamja madhështore, ku tri ngjyrat blu ( qiell, tokë dhe det) nuk njohin kufi ndarës, ndoshta do më bëjnë ta shoh realisht botën dhe të jap vlerat e mia.”- Janë fjalë tronditëse që dalin nga një shpirt që zjen si vullkan i heshtur që pret të shpërthejë magmën e akumuluar për gjysmë shekulli.

“Çudi, por, edhe sot pas 32 vitesh ndryshim perëndimet kanë ngelur po ato…!Perëndim apo…?! VIVRA

 

 

Në kërkim të së vërtetës

 

Mes ndjenjash drithëruese dhe

mendime emocionesh pasigurie…
lotët rrëshqasin ngadalë, të lodhur

si fjalët e qiririt kur shkrin…

Drit’ e tij e dobët u kthye pas në shekuj…

pa dije e pa syninm tej në kohë e ndali hapin

harlisur në skutat e errësirës…​​e në rrugën

e panjohur,eci nëpër brazda epokash.

Aty zhbiroi ankthin e së vërtetës së mohuar,

në data historike të tjetërsuara,të cunguara e

e të mohuara nga “pseudohistorianët”

aty gjeti të pafetë që varrosën të vërtetën.

Mes shkëlqimit të fasadës së ekranit…

petku farsë i jetës verboi njerëzimin,

gënjeu, mashtroi, talli,vodhi, përbuzi,

burgosi dhe vrau të “vdekurit e gjallë”

Zhvillimi shpiku fuqinë e mbijetesës.

Të urtin e zhyti në mjerim e varfëri mendore,

mes shikimit të lëbyrtë atij që hiqej zvarrë

si pa të keq i injektoi helmin e dhembjes.
Por shpirti s’vdes dhe kurrë nuk harron…

brenda xhepave të tij të errët frymojnë,

virtytet njerëzoe, vuajtja e mohimi, guximi,

fama e krenaria, dashuria dhe dhembja…

dhurata viryti apo vuajtje të mbijetesës.

Bastardët hajnë dhe xhelatë të kohës,

të pangopurit fitojnë para dhe famë ,

duke tregtuar motrën dhe vëllanë,.

verbuar nga trafiku dhe paraja

nxorën atdheun në ankand…

Ti në kërkim të së vërtetës, thua

dhe këlthet sa të të dëgjojë Zoti:

“-Botës i erdhi fundi…qysh kur

humbi rrugën arsyeja dhe gjykimi,

kurse i lajthituri i ekzaltuar, këlthet:

“-Shikoni! Kjo është drejtësia?!

 

 

* Në këtë qytet

Në zemër të qytetit

kam lindur…

Në këtë qytet bregdetar

u lodha duke pritur…

Këtu melodia xanxare

shndërrohet në këngë e valle.

Këtu jeta vlen më tepër

se çdo ëndërr djaloshare.

Në këtë qytet,

ku deti s’fle kurrë,

këtu dua të prehem,

mëngjezeve të zgjohem këtu.

Dua …që rrezja e diellit

të më përkëdhel,

ëndërra të më përkund,

dhe flladi ëmbël të më puth. Vivra

 

 

Vorbullat e Jetës

Eh…,

jetë, moj jetë!

Rrugëtimin tënd të gjatë

e  nis e qetë.

Me hapin e lehtë mbi tokë,

si një perde mëndafshi natyral,

pa u menduar rrëshqet.

Papritur të del një pengesë

e me mundim ti ngjitesh …

në atë të përpjetë.

Vorbulla e jetës si një laknyjeje

të ngriti sipër në majë,

vështron rretherrotull dhe…

prej ngërçit e pafuqishme nuk di

nga t’ia mbash.

E revoltuar kryet i ngre e shikon…

në një valë zemërimi shpërthen,

pa u thelluar…

të ecësh me vrap mendon.

Tundohesh dhe rrugën pa rrugë kërkon,

e lodhur…, shikon zbritjen qafëthyese

gjithë trishtim,

për fat rruga jote kurrë nuk njeh

kthim.

Për të pamundurën more vrull e guxim,

e vullnetshme, me dhëmbë zgjidhe nyjen

dhe të tatëpjetën e more me nxitim .

Në fundrrugëtim të doli tuneli i errët

si ferri.

Duke ecur verbërisht mes errësirës,

tu shfaq drita jeshile, drita e mirësisë,

ajo dritë që cilitdo për të nesërmen…

dilemë, i jep shpresë e besim …

dhe i çel rrugën

për një jetë më të mirë!

 

 

Vetëm Lule ….

Për ty Bianka ime!

Në gjithë kopshtet e Universit

lulet më të bukura zgjodha,

Por më e hijshmja ndër to, ishit ju!

Me aromat më të këndshme

10 vjetorin e lindjes ta rrethova

Por asnjëra s’ka aromën që ke ti

Gjithë ngjyrat e natyrës pikturova

Por cila prej tyre ka aq jetë, sa ke ti,

O drita e dritës së shpirtit tim?!

Këtë ditë 100 vite lumturi të urova

Nga larg të dërgova puthje pambarim

Të rritesh me mamën, babën e vëllanë

Për vete dhe për ata të bëhesh e mirë!

Gëzuar Ditëlindjen e ëmbla Bianka !

Nëna Vili, gjysh Fite, Rezi e Dadi…

Bashkë me bebin që presim të lind!

Të duam sa universi

Të bekojmë si dritën

Si ujin dhe si ajrin!  Nëna Vili

 

E drejta s’është me ty

Ti,

që lot dhembjeje nuk ke derdhur,

atë si mund ta besosh?

Ti,

që asnjëherë vuajtjen s’e pranove,

nuk mund ta vlerësosh.

Ti,

që ëndrrat realizove,

të pafatët s’mund t’i imagjinosh.

Ti,

që talent nuk kishe,

ndoshta e mban mend:

idhull…gjeni të bënë.

Ti,

nuk di se ç’janë

shpresat e vrara të moshatarit tënd,

se nën stres nuk ke jetuar.

Ti,

pa turp mund të mohosh,

vdekjen makabër

të një poeti të pagjykuar.

Jo, kurrë…

nuk mund të kuptosh, të vlerësosh,

të besosh,

se e drejta ishte me ty.

Nëse…dhe tani …

vazhdon në këtë mënyrë,

nënshkruaj falimentin!

Do, apo s’do ti,

e drejta është me ne,me ata…

që rrebeshit të kohës i rezistuan.

Për ta vdekjen kishin nënshkruar.

Ti…, bëj apel!

E drejta s’është më me ty!

 

Sa do të doja,  Në antologjinë “Premio internazionale, e vetmja autore shqiptare fituese mes 205 autorëve nga çdo kënd i botës.Firence-Itali-2010-2012.

Do të doja një botë

në paqe dhe harmoni.

Pa mllefe,

pa hakmarrje,

pa urrejtje,

pa cinizëm,

pa luftra dhe robëri

Dëshiroja …

që botën

ta kisha në dorë,

t’ia shtrydhja

gjithë ligësitë

që shpirtrat helmojnë,

të shpëtoja jetët

që ajo shkatërron!

Do të pëlqeja…

një botë plot mirësi,

që të mbjellë

mirëkuptim,

tolerancë,

begati, vëllazërim

dhe dashuri!

Doja të ishte

një botë

pa mashtrim,

pa tragjedi dhe mjerim,

ku njerëzimi

të mos njohë intriga,

as vuajtje,

as zhgënjim.

Doja të shihja

një botë të mbarë.

Pa dhunë,

pa krime,

pa prostitucion

dhe trafik.

Tej e ndanë globit

të mos enden më jetimë.

E dua botën pa tradhti,

të jetë e bukur dhe e dëlirë!

Pa ty nuk ndërtohet bota

Manushaqe pragpranvere,

del në borë e në të ftohtë,

eja, të bëj tufë të bukur,

për  gratë…

anembanë… kudo në botë.

Ngjyrë vjolë me gjethe bari,

që fal…

oh, ç’ bukuri të ngrohtë.

Përherë të shoh kryevarur

si zemra e nënës,

e lodhur…,

plot  brenga, dhembje dhe lotë,

por det dashurie di e dhuron

Mos harro për çdo  8 mars,

lotët e vesës gjithë aromë

shpërndaji globit anekënd,

e tregoi botës mashkullore,

pa qelizat e jetës mbi tokë,

jo…,

nuk ndërtohet kurrë kjo botë!”

***

 

 

Pafundësisht   (Fituese e çmimit “Pena e Kristaltë”-Suedi-2014

Ëndërroj

fushat me aromë bari,

ku këmba…

e askujt …

nuk shkeli mbi gjelbërim.

Ëndërroj…

lëndinat plot trëndelinë,

ku, aromat…

ajrin dehin prej dashurisë.

Ëndërroj…

një majë e një qafë mali,

ku rrezja e pafajshme

i përkëdhel çdo agim,

Ëndërroj…

bulëzat si gur margaritari,

të vesës që kërkon

ta ruajë përjetësisht magjinë.

Ëndërroj… ujërat e kristalta

që zbresin shpatit

me këngë…

a gjithë zemërim.

Ëndërroj vajzën si lastar

që baritet brigjeve

të Adriatikut e Jonit…

të dashurin pret me përmallim.

Ëndërroj gjithçka…

gjithçka të bukur e të dëlirë.

Ndoshta edhe ato,

që…e di mirë…

se kurrë nuk do t’i arrij..

Prapë…

ëndërroj…

e do të ëndërroj… pafundësisht!

 

Eja nesër

 

Nesër eja,

të pres të më vish.

E djeshmja iku…

u largua me galop,

tejet e ftohtë…

e mardhur…

e trishtuar…

e hidhur si vreri…

Dielli harroi rrugën

hëna braktisi galaktikën

koha ecën e trembur

në të sotmen e trazuar

me hapin e lodhur

mbi tokën gungaçe

përgjatë rrugës me pisha.

Me shpresën e pritjes,

çapëloj unë.

Ecën ti, ai , ata…

Drejt së ardhmes

vrapon edhe koha…

Të nesërmen

kërkon të arrijë.

Nesër të pres…

te rruga me pisha.

Mos harro,

të më sjellësh diellin.

Kujtohu edhe për hënën

dëshmitaren e dashurisë.

Eja nesër …

të pres të më vish.

Te rruga me pisha,

simbol i përjetësisë.

 

Fëmijët

 

Ç’janë fëmijët vallë ?

– pyeti dikush.

-Fëmijët janë:

“Të brishtë si lastarët…,

të pafajshëm si rrezet e diellit,

të dëlirë si vesa e mëngjesit.

Janë të ëmbël si nektari,

përkëdhelës si flladi

Janë mjalti…

i gjithë bletëve të botës,

janë zërat…

aromat…

dhe ngjyrat e gjithë tokës

pafajësi e engjëjve,

ngrohtësi e rrezeve të diellit,

pafundësia e kaltërsisë së qiellit.

Thesaret e pafund…

të mbi dhe nëntokës,

Janë dashuria e pavdekshme…

e universit…

dhe e gjithë kohës…

Fëmijët janë…

Uji…

Drita…

dhe oksigjeni i botës!

Janë të hajthëm…

por kujdes…

ruajini,

që të mos i shpërbëjnë

tufanet e kohës!

***

 

I kujt është faji ?!

Nuk di…

i kujt është faji vallë?!

Lindëm

në një tokë të lashtë.

U rritëm në një vend

me emrin “Parajsë”,

ku mali i blertë,

mbi kokë…

kaltërsinë e qiellit mban,

këmbët…

në blunë e deteve…

thellë zhytur ai ka.

Tri ngjyra blu,
bija të një nëne janë
Më thoni:

kush i dallon dot vallë?

Vetëm syri i piktorit

arrin t’i ndajë.

Si një trup i vetëm

përjetësisht ato janë.
Tokë, qiell…dhe det

për jetë në harmoni.
Bregu dhe dallga

dashuruar në përjetësi
si në shtrëngatë

dhe kur asgjë s’pipëtinë.
Me lajka shkëmbi,

detin e mban në gji.
Mbitoka dhe nëntoka

plot pasuri.

Përse o Zot!
na dhurova vuajtje dhe varfëri?
Jam evropian dhe

në Evropë vend nuk kam.                       !

I kujt është faji,
nëse s’ jemi të barabartë?
A nuk kam të drejtë,

për vendin tim të jem krenar?

***

*E djeshmja

Iku…

si iku kështu?!

Mbeti diku…

në rrugët e drobitura,

nën peshën e kohës.

La pas të qeshurat,

gëzimin,

dhembjen…

dhe zhgënjimin që lë mohimi.

Harroi përleshjet mes epokave.

Shpërfilli

ngërdheshjet demoniane,

hakërrima zagarësh…

lajkat servile…

buzëqeshjet hipokrite…

dhe me pluhurin e shekujve i mbuloi…

Ajo që iku dje,

vazhdon të çapëlojë

këmbëzbathur …

e përbaltur…

e lodhur…

e sfilitur…

Në shinat e jetës

bashkëudhëton me të sotmen,

rrugën e Nirvanës i tregon…

E sotmja …kapur për dore,

të dyja i ngërthen…

dilemën që nesër pritet të vijë

me gungaçen e zymtë që shkoi…

Buzëqeshjen…

shpresën…

të bukurën e rilindur…

mes dallgëve zulmëmëdha të jetës…

në një pikëkohë e tashmja i bashkon!

 

 

*Të pres…

Të pres

mëngjeseve të dlira të më vish,

se lotët kristal

në vesë më janë kthyer.

Mallin shuan

freski e vendit, prej vese mbuluar.

Të pres

ditëve me diell,

kur zhegu i vapës

mallin ka zhuritur.

Zemërpërvëluar,

krahëhapur

të pres…

bija ime!

Të pres

muzgjeve argjendore,

kur puhiza ëmbël ledhaton.

Lauresha lozonjare së largu vjen

e dallgën tërë gas

puth ngadalë,

veç mallin tënd më përciell.

Të pres

netëve me hënë,

me mendje të ndjek

në skena dhe ekrane,

kur në TiVu

shoh portretin tënd,

një lot malli në faqe.

Kush mund ta besonte?!

Në skenat e botës

bija ime, shqiptare!

Të pres

qepallarënduar,

mosha …

mallin nuk e përball,

zilja e telefonit më ka zgjuar

dhe zëri yt melodioz nga larg:

-Të shtrenjtët e mi,

ashtu si dhe unë,

e di…që keni mall.

Të pres

muaj dhe vite…

Si dallëndyshe

papritur një ditë do të vish,

sa të çmallesh

dhe prapë do të fluturosh

si flutur… drejt botës së lirë.

Dhe unë përsëri

do të të pres,

me mall do të të pres …

o bija ime!

***

 

 

Mërgimi

 

Mërgimi…

ah, mërgimi,

kjo plagë e rëndë,

e shkaktuar jo nga plumbi,

por nga malli i zhuritur,

për një gurë e për një dru,

për gurgullimën e përroit me zhurmë

për një shkrep a një shpat mali,

për flladin detar

a për murlanin,

për diellin që ngroh shpirtin e atdhetarit,

për një serenatë korçare …

a një polifoni labe,

për çiftelinë a cylën dyjare,

për prushin në vatër e tymin në oxhaqe,

për brumin që vjen në magje,

për drynët e ndryshkur…

që mbyllën sa e sa pragje,

për vajzat dhe djemtë lastarë ,

që ta bëjnë shpirtin behar.

Eh, kurbeti….

I rëndë si vreri!

I huaj në dhe’ të huaj mbeti.

Atje…atje larg,

në vetmi mallin e treti.

Në kurbet për çfarë s’ ke mall?!

Për nënë…edhe për babë…

Për të shtrenjtën tokën time,

për një fjalë të ëmbël shqipe.

I mallkuar qoftë…

ai që shpiku kurbetin…

pa atdhe…i huaj mbeti,

kohëgjëmat që sjell tërmeti!

 

Të falem , o Vlorë

 

Të falem …

ty Vlorë!

O qytet i Diellit,

ty…Parajsa,

ku kanë folenë Perënditë…

Adriatiku i kaltër…

të dhuroi mirësinë…

Joni blu i thellë…

me të tepërt të fali bujarinë…

Kodrat me agrume e ullinj…

dhuratë e vyer për begati.

Të pyes moj fatmadhe:

-a gjendet ndokund..

një tjetër Perlë margaritare… si ti ?!

Ndaj Zoti…

me bujari të përkëdheli…

sepse të ka pasur …

dhe përjetësisht të ka

“Të Përzgjedhurën e tij…”

Unë…

bijë gjaku, prej gjakut tënd…

përgjërohem

sot e në përjetësi,

se kurrë nuk do të të ndërroj

me asnjë thesar

të gjithësisë…

Të lutem,

më thuaj,

o qytet ëndërr…

a mund ta gjej vallë …

tjetërkund…

si ti, një tjetër mrekulli ?!

 

Në këtë qytet

 

Në zemër të qytetit

kam lindur…

Në këtë qytet bregdetar

u lodha duke pritur…

Këtu melodia xanxare

shndërrohet në këngë e valle.

Këtu jeta vlen më tepër

se çdo ëndërr djaloshare.

Në këtë qytet,

ku deti s’fle kurrë,

këtu dua të prehem,

mëngjezeve të zgjohem këtu.

Dua …që rrezja e diellit

të më përkëdhel,

ëndërra të më përkund,

dhe flladi ëmbël të më puth. Vivra

Kalaja e Kaninës, Legjendë

 

Kanina,

legjendë mbi shkëmb,

vigjëlon ditë dhe natë,

tokë, qiell dhe det i zotëron,

me Vlorën nën këmbë,

e pagjumtë pyet e menduar:

-Çika e bardhë

ndrit si smerald,

pse ende rri zgjuar vallë?

Kur supet shkund Llogarai

Shushica…

s’ka më utërima,

me zëzërima ligjëron e qetë

Ziliqar…

vështron deti me tallaz.

Papritur…

një zë prej ujit këlthet,

me britma sa tronditen retë,

Zoti dëgjoi…

dhe pyeti me tërbim:

Kodrës…, si karakollë,

vallë çfarë i mungon?

Menjëherë urdhrin e dha:

-Mbi shkëmb ndërtoni kalanë,

folenë, ku prehen perënditë.

Arkitektët e qiellit e ndërtuan.

Kalaja me mure të lartë,

drejt qiellit u ngrit atë mëngjes,

diellin nën qerpikë e mbanë,

gjithë kohën briza detare e flladit,

kumbulla, bajamja e miklojnë,

vallëzojnë lulet e bardha e rozë,

tok me çatitë që kuqëlojnë…

dhe mbi kristalet e vesës…

që shndrisin mbi ullinjë e

bar të njomë,

Kaninës me kalanë legjendë,

përjetësi i urojnë!

Hapma zemrën, o nënë!   Fituese e çmimit të parë- Suedi-2015

Me krenari ty të falem,

Kosovë!

Para teje në gjunjë

përulem o nënë!

Nderim…

mirënjohje…

përkushtim…

për shekuj të tërë!

Mbështetur kokën ,

në prehërin tënd,

hapma zemrën,

më bëj pak vënd.

Kosovë!

O bijë martirësh…

Lejomë,

që mallin të ta shuaj

Për djemtë e vajzat lastarë,

që as jetën s’e kursyen

po  për ty, o nënë, e dhanë.

Kosovë!

O bijë e Shqipes krenare,

përse shekujt të drobitën

Luftrat…hallet…

dhe dertet të rritën,

Kosovë!

Më fut në gjirin tënd

ti, o mëmë.

Me ledha…

ngrohtësi

e dhembshuri…

të t’i shëroj plagët

e shpirtit tënd!

Ndaj, hapma zemrën

e më bëj pak vend,

qetësinë ta gjej

në kraharorin tënd!

Autorja,Vivra

Fundrrugëtim

 

– Respekt për thinjat e bardha!-

Jeta njihet si rrugëtim pa fund

gjithsesi

çdo rrugë e nismë ka një cakfat

atë kufi të shenjtë….

të cilin nuk e tejkapton asnjeri

dhe kur…

nuhat se mbërriti fundrrugëtimi i tij

thërret ndërgjegjen

Vetëqenies t’i japë llogari e me të…,

të lajë hesap,

por…dilema që s’fal…,

fjalëzvargur e mendueshëm pyet,

se cila prej tyre ka faj vallë…

ndërgjegjja e atrofizuar apo qenia e ngratë?!

Papritur Nevetja e ndal…

e detyron ta kthejë kokën nga ka ardhë

që të shohë se ç’ka lënë pas…

Në kohëgjëmën që shkoi pa e ç’nuk pa

kryqëzim rrugësh… një konglomeratë.

sheh veten

ndër ecje në eter në rrugë e parrugë të gjatë…

çuditet…, se si nuk paska marrë flakë?

ngërthyer në udhëkryqe pambarim,

Nëpër labirinte koklavitur e pakthim,

ndesh sa e sa fëmijë pa fëmijëri…

i dhemb për të rinj…, pa rini dhe pa dashuri,

breza të tërë shpresavrarë e ëndrratretur,

në qeliftohtat… të ligur e të dergjur

etër e bijë… zemërtharë e kockatretur, pyet:

Janë të gjallë, apo mos… të vdekur?!

Në hone shpirtrash për liri të etur,

sa jetimë me lotë në faqe ende pa terur.

Dilema e të nesëmes pyet përsëri:

-Ti Qenie që mbërrite në fundrrugëtim…

s’pe asgjë të bukur apo s’bëre diçka të mirë?

-Me shpirt ndër dhëmb jetova ferrin,

i përdëllyer prita lindjen e agimeve të dlirë

ngrohtësinë e varfër e të mekur të diellit

në dhembje gjeta e jetova aromën e dashurisë

dhe tani që mbërrita këtë fundrrugëtim

e di se ç’bëra keq e në këtë botë ç’bëra mirë,

por …për ndryshim është vonë e s’ka kthim

edhe këtë e kam të qartë dhe e di mirë!

Veç është bukur…

që brezat do ta vazhdojnë këtë rrugëtim!

Vivra, më, 11-7-2016

 

 

Zëri i poezisë

 

Poezia me zërin e zemrës flet ëmbël,ëndërron apo mediton ,

kur vargu i saj dhuron gëzim dhe lumturi,qesh e këndon.

Poezia e bukur të bën të ndjesh joshjen e luleve erëmira,

Freskinë e brizës detare që përkëdhel me përmallim,

ledhat e flladit pranveror që përqafon gjithësinë,

hapin  e lehtë, tundues e lozonjar të vashëzës së brisht,

shijon kristalet e vesës plot ngjyra…çdo agim,

prek bukurinë e natyrës së paputhur nga rrezja e diellit,

secila vlen si copëz jete me zërin sekret të shpirtit poetik ,

Poezia është bekim, fisnikëri që lumturon, se …

i jep krenari bukurisë delikate,së cilës i dedikohet,

poezia e dëlirë, si buzëqeshja e foshnjës së pafaj…

Dikush që s’e kupton,nuk ka si e dëgjon zërin mjaltë,

adhurues, zemërak apo sarkastik të vargut poetik,

pasi pa ndjenja, nuk ke si ta ndjesh muzikën e shpirtit…

se ti je i ngurtë si guri dhe i thatë si druri në shkretëtirë,

a e kupton muzikalitetin e vargut poetik, një i tillë ?!

Për cilindo që e ndjen poezinë deri në dehje,

papritur si një fllad i ëmbël, i qetë e ashtu lehtë-lehtë,

e qeshur ulet dashuria në prehrin e shpresës dhe mirësisë,

plot lajka e pritmëri të ngjit drejt reve enigmatike…,

të çon në qiellin e shtatë dhe ti…!

Ti kujton se ke prekur ëndrrën e pritur, një jetë të tërë…

në veshë gumëzhijnë ledha, lajka premtuese, përgjërime

dhe…oh, sa përbetime të një ndjenje përjetësie pa fund,

por…

kur zbret nga ëndrra me këmbë mbi tokë ti…,

prek realitetin dhe ëndrrat zbehen deri në shuarje.

E bukura shndërrohet në shëmtim, premtimi në mallkim,

dashuria në vuajtje, lëngatë, dhembje dhe trishtim, edhe pse…

Poezia drithëruese e shpirtit lindi nga hyjnitë,

dhe enkas u bë një dhuratë po për Hyjnitë!

Ajo sapo të ngre një përmendore, por papritur të fshikullon

ashpër dhe të përplasë  zhgënjimin pa mëshirë!-Vivra

E mira Nënë…

 

Ç’ke kështu zonjë e argjendtë?

Rëndë, rëndë,

këmba mbi këmbë,

me vështrimin teeej…

larg, larg…, tretur,

më thuaj Zonjë:

ç’merak t’ ka mbetur?

-Për vajzat e djemtë lastar

rrugët e botës kanë marrë…

Mall, o mall…

paske shumë derte,

pa gjumë…

me sy vagëlluar mbi dete,

me lot në sy, përgjon netëve…

Mirëmëngjes, Kaninë!

Mirë se të gjej,

e mira…, NËNË!

Sot… urime nga larg të vijnë,

bijë e bija këtu janë mbledhur

Qesh, moj nusja vellohedhur!

Tek ti,

në çdo gur e ulli flet historia,

Andrea Vrana me brezat kuvendon…

Davidi, Rugjina, Donikë bukuria

Gjergj Arianit “Madhështori”

i pagjumë e shpatëzhveshur,

mbi hordhitë i paepur lufton…

Kaninë, Moj Zonja me Kurorë,

Zotëron…

qiell, tokë, det dhe Vlorë

historindritura ndër shekuj

Oborreve të Evropës famëtretur.

Sot erdha …

të të them dy fjalë

për ty, moj zonja hijerëndë,

Kanina me famë, plot halle e derte,

për Perënditë, folè “Parajse”,

begatinë ta japin ullinjtë.

Kanina e fisnikërisë,

je bekim i Perëndisë,

me kalanë si diell mbi det,

përherë përqafon retë,

bukuria dhe ajri yt shtojnë jetë.

Moj Kryezonja plot nure,

po të pyes, -përse u shthure?!

-Kaninë, ç’e bëre lavdinë,

Ditëzinjtë…

ta nëpërkëmbën historinë,

rikthe traditën e krenarinë,

identitetin…

kulturën dhe lashtësinë.

“Kanina “Kala” kurorë,

tokë, qiell e det i ke në dorë,

Çikë e Shashicë përmbi kokë,

nën këmbë liman e Vlorë.

Kanina ka mjaltë të mirë,

vajza të bukura xhevahir,

kodrat mbushur me ullinj”

Lum kush lindi në Kaninë… Vivra