Aleksa Doda, vajza e suksesshme, me të cilën do të krenohej çdo prind

Nga Albert Vataj

Johann Wolfgang von Goethe, me një nga ato mendime që përmbledhin në pak fjalë urtësinë e madhe të jetës, na ka lënë një këshillë që mbetet ndër më të bukurat për prindërimin: “Ka dy gjëra që prindërit duhet t’u japin fëmijëve të tyre: rrënjët dhe krahët.” Rrënjët për të mos harruar kurrë se nga vijnë, krahët për të guxuar të shkojnë drejt asaj që ëndërrojnë. Në këtë formulim të thjeshtë, por thellësisht domethënës, përmblidhet i gjithë paradoksi i bukur i prindërimit. T’u mësosh fëmijëve përkatësinë, pa ua kufizuar lirinë. T’u japësh sigurinë e një pranie, por edhe guximin për t’u përballur me botën. T’i edukosh që të mos kenë frikë nga largësia, por të mos humbasin kurrë udhën e kthimit.

Në këtë udhëtim mes rrënjëve dhe krahëve, mes asaj që trashëgohet dhe asaj që ndërtohet me mund, qëndron edhe historia e Aleksa Dodës, një vajzë shkodrane, e rritur nga dy prindër të thjeshtë, të cilët, me përkushtimin, edukimin dhe sakrificat e tyre, i dhanë jo vetëm mundësinë të ëndërronte, por edhe forcën për t’i shndërruar ëndrrat në qëllime dhe qëllimet në arritje. Historia e saj nuk është thjesht rrëfimi i një vajze që ka studiuar jashtë Shqipërisë, që ka përshkuar disa etapa formimi akademik dhe ka ndërtuar një përvojë profesionale në një mjedis ndërkombëtar. Është, mbi të gjitha, dëshmia e një karakteri që është formësuar përmes përpjekjes, përgjegjësisë dhe mirënjohjes. Është edhe historia e dy prindërve që mund ta shohin sot përmbushjen e një pjese të ëndrrave të tyre në rrugën që ka zgjedhur e bija.

Në ditën e diplomimit, në American College Dublin, në degën International Business and Business Administration, Aleksa i shoqëroi fotografitë e ceremonisë me një dedikim që, përtej emocionit të çastit, mbart një filozofi të tërë jetësore:

“Aq sa e meritoj unë këtë kapele, e meritojnë edhe prindërit e mi!

Dhe nëse më pyesin: ‘Çfarë ëndërron në jetë?’, unë do të përgjigjesha se dua të bëhem si prindërit e mi!”

Më tej, ajo e shpjegon këtë ndjenjë me fjalë që dëshmojnë një pjekuri të veçantë:

“Çdo gjë tjetër, me pak mund, mund ta arrish, por të bëhesh si ata që të kanë rritur, të kanë edukuar dhe të kanë mësuar vlerat e jetës e sfidat e saj, kjo është arritja më e madhe.”

Në një kohë kur suksesi shpesh matet me titujt, pozicionet, të ardhurat apo largësinë që përshkon nga vendi i origjinës, kjo përgjigje e Aleksës e zhvendos vëmendjen te një dimension shumë më i rëndësishëm, te njeriu që bëhesh. Ajo nuk e sheh diplomën vetëm si dëshmi të një përfundimi akademik, por si një mirënjohje të ndarë me ata që e kanë bërë të mundur këtë rrugëtim. Në atë kapele diplomimi ajo sheh edhe duart e prindërve, mundin e tyre, netët e shqetësimit, sakrificat e heshtura dhe besimin që nuk u lëkund as kur rruga bëhej e vështirë.

Rrugëtimi i saj arsimor ka nisur në Shkodër, në qytetin ku u lind dhe u formua, si studente e Informatikës në Universitetin e Shkodrës. Por ambicia për të zgjeruar horizontet e dijes dhe për të provuar veten në një mjedis më të gjerë akademik e çoi drejt Kroacisë, në Dubrovnik, ku vijoi studimet në Rochester Institute of Technology Croatia (RIT Croatia), duke përfunduar programin Bachelor në Web & Mobile Computing. Ky program, i orientuar drejt teknologjive të informacionit, zhvillimit të aplikacioneve web dhe mobile dhe zgjidhjeve digjitale, i dha asaj një formim profesional në një fushë me perspektiva të gjera në tregun ndërkombëtar të punës.

Por Aleksa nuk u ndal këtu. Etja për dije, dëshira për të zgjeruar përgatitjen dhe për të mos e kufizuar veten brenda një fushe të vetme e çuan në Dublin të Irlandës, në American College Dublin, institucion që ushtron veprimtarinë e tij në ndërtesën historike të njohur si Oscar Wilde House, në Merrion Square. Kjo ndërtesë është shtëpia ku u rrit shkrimtari i madh irlandez Oscar Wilde, një prej figurave më të spikatura të letërsisë botërore. Sot, ky mjedis me një trashëgimi të veçantë kulturore dhe historike është edhe hapësirë e jetës akademike.

Në këtë institucion, Aleksa përfundoi studimet në International Business and Business Administration, duke zgjeruar formimin e saj drejt administrimit, ekonomisë dhe marrëdhënieve të biznesit. Sipas të dhënave që shoqërojnë rrëfimin e saj, ajo është e vetmja shqiptare e diplomuar në këtë program, një veçanti që i shton një dimension tjetër përvojës së saj akademike.

Aktualisht, Aleksa punon në Brown Thomas, në Grafton Street, Dublin, një prej destinacioneve më të njohura në Irlandë, ku përfaqësohen marka prestigjioze ndërkombëtare të modës, bukurisë dhe stilit.

Sot, në moshën 26-vjeçare, Aleksa përfaqëson atë brez të ri shqiptarësh që largimin nga vendi nuk e kanë përjetuar si shkëputje nga rrënjët, por si një mundësi për të zgjeruar hapësirën e mundësive të tyre. U largua nga Shqipëria në moshën 19-vjeçare, në një periudhë të jetës kur shumëçka është ende e panjohur, kur pavarësia nuk është një privilegj i fituar, por një përgjegjësi që duhet mësuar çdo ditë. Përballë saj u shfaqën sfidat e zakonshme, por aspak të lehta, të një të reje që duhet të ndërtojë jetën larg familjes, përshtatja me një kulturë tjetër, përgjegjësitë ekonomike, kërkesat akademike, vetmia e largësisë dhe nevoja për të dëshmuar se mund t’ia dalësh edhe kur mbështetja më e afërt nuk është fizikisht pranë.

Historia e Aleksës është edhe një dëshmi e bukur e asaj që ndodh kur edukimi familjar nuk mbetet vetëm një trashëgimi vlerash, por shndërrohet në forcë veprimi. Ajo nuk ka marrë prej prindërve vetëm përkrahjen për të studiuar, por edhe një mënyrë të të kuptuarit të jetës, se asgjë me vlerë nuk arrihet pa mund, se dinjiteti nuk negociohet dhe se njeriu nuk duhet të matet vetëm me atë që zotëron, por me atë që është në gjendje të japë, të përballojë dhe të ndërtojë.

Për Aleksën, suksesi nuk është një destinacion i shënuar në një diplomë, as një pozicion pune apo një adresë në një metropol evropian. Ajo e përmbledh këtë bindje në një mendim që meriton të mbetet si moto e rrugëtimit të saj:

“Suksesi nuk matet vetëm me atë se ku arrin, por edhe me atë se çfarë njeriu bëhesh gjatë rrugës.”

Prandaj, Aleksa Doda është një krenari për prindërit e saj, por edhe një shembull i bukur për të rinjtë që ëndërrojnë të ndërtojnë një të ardhme përtej kufijve të vendlindjes. Ajo dëshmon se largimi nuk duhet të jetë mohim i origjinës, se ambicia nuk ka pse të bjerë ndesh me mirënjohjen dhe se suksesi nuk e zvogëlon përkatësinë, por mund ta bëjë atë edhe më të vetëdijshme.

Ka një bukuri të veçantë kur një fëmijë arrin të bëjë krenarë prindërit e vet. Por ka diçka edhe më të rrallë e më të çmuar kur, pasi ka përshkuar një rrugë të gjatë, pasi ka fituar përvojë, dije dhe pavarësi, ai ende i sheh prindërit si modelin më të lartë të jetës së tij. Aleksa, në vend që të ëndërrojë thjesht të bëhet dikush në këtë botë, shpreh dëshirën të bëhet si ata që e rritën. Dhe ky është ndoshta vlerësimi më i madh që një prind mund të marrë nga fëmija i vet.

Sepse kapelet e diplomimit, diplomat dhe arritjet profesionale janë dëshmi të një rruge të përshkuar, por dëshira për t’u bërë si prindërit është dëshmi e një edukimi të përmbushur. Prindërit e Aleksës i dhanë rrënjët. Ajo pati guximin të hapte krahët. Dhe sot, larg Shkodrës, në një botë që i ofron mundësi, por edhe sprova, ajo dëshmon se njeriu mund të shkojë larg pa u larguar kurrë nga vlerat që e kanë bërë atë që është.

Kjo është historia e Aleksa Dodës. Një histori suksesi, por mbi të gjitha, një histori mirënjohjeje. Një vajzë me të cilën do të krenohej çdo prind.