Nga kujtimet me aktorin e madh të humorit Roland Trebicka

Roland Trebicka – aktori që fshihte misteret e tij me rolet e përsosura

Ja disa nga thëniet e tij brilante:

Roland Trebicka: Aktrimi nuk është një rrugë e lehtë, pasi arti kërkon punë, përkushtim dhe sakrifica

– Komedia është e vështirë sepse me patjetër spektatorin duhet ta bësh të qeshë, me humor elegant ndryshe dështon

– Spektatori i kultivuar nuk e pranon zhargonin dhe shtirjen.

– Tek komedia “Apartamenti 176″ për rolin e Vanit punoja më shumë në shtëpi para pasqyrës”, më thoshte ai

– Por një nga veçantitë më të mëdha të këtij aktori ishte aftësia për të kthyer edhe rolet e vogla në role qendrore.

Nga Albert Z. ZHOLI

Ka artistë, që flasin shumë për veten dhe ka të tjerë që preferojnë të heshtin. Roland Trebicka i përkiste kësaj kategorie të dytë. Në biseda të përditshme ai ishte i qetë, i rezervuar, pothuaj i mbyllur në vetvete. Fjalët i zgjidhte me kujdes dhe shpesh dukej sikur ruante diçka brenda vetes. Por sapo dilte në skenë ose para kamerës, ndodhte një shpërthim i papritur artistik. Ai transformohej. Ishte sikur një tjetër njeri merrte jetë brenda tij. Ky kontrast e bënte edhe më intriguese figurën e tij. Njeriu i heshtur i jetës së përditshme kthehej në një vullkan emocionesh në skenë. Publiku qeshte, mendonte dhe shpesh befasohej nga forca e interpretimit të tij. Roland Trebicka ishte një aktor komik i një lloji të veçantë, i papërsëritshëm. Komizmi i tij nuk ishte vetëm për të shkaktuar të qeshura; ai vinte nga situata njerëzore, nga karaktere të njohura të jetës së përditshme, nga absurditetet e shoqërisë. Rrugëtimi i tij me aktrimin nisi herët. Që në rininë e tij ai e ndjeu se skena ishte vendi ku mund të shprehte botën e tij të brendshme. Shpesh më thoshte: “Aktrimi nuk është një rrugë e lehtë. Arti kërkon punë, përkushtim dhe sakrifica”. Trebicka nuk u bë i madh rastësisht; ai u formua me punë të vazhdueshme, me vëzhgim të hollë të jetës dhe me një ndjeshmëri të rrallë artistike. Çdo rol e merrte seriozisht, sikur të ishte roli më i rëndësishëm i karrierës së tij. Roli i tij në “Apartamenti 176” mbetet një nga interpretimet më të paharrueshme të komedisë shqiptare. “Për këtë rol punoja më shumë në shtëpi, se sa në teatër. Komedia është e vështirë sepse me patjetër spektatorin duhet ta bësh të qeshë, me humor elegant ndryshe dështon. Spektatori i kultivuar nuk e pranon zhargonin dhe shtirjen. “-më thoshte ai. Aty ai krijoi një figurë që publiku e kujton edhe sot me dashuri dhe humor. Në dukje një personazh i thjeshtë, por në interpretimin e Trebickës ai fitoi dimensione të thella njerëzore. Ishte një nga ato role që nuk plaken me kohën. Sa herë e takoja tek lokal “Aleanca”  pas provave ai fliste shumë pak por lëshonte perla nga goja. Një nga veçantitë më të mëdha të këtij aktori ishte aftësia për të kthyer edhe rolet e vogla në role qendrore. Shpesh në teatër, apo në film ndodh që një aktor të shfaqet për pak minuta dhe të kalojë pa u vënë re. Me Roland Trebickën ndodhte e kundërta. Edhe kur kishte një rol të shkurtër, ai e mbushte me jetë, me gjallëri dhe me një individualitet të tillë sa publiku e mbante mend gjatë. Ai kishte talentin e rrallë për t’i dhënë peshë çdo personazhi. Megjithatë, përtej suksesit dhe dashurisë së publikut, Roland Trebicka mbeti një figurë enigmatike. Ai mori me vete shumë mistere. Ndoshta misteri i parë ishte dëshira e tij e brendshme për të realizuar edhe një rol tjetër të madh, një rol të ri që të arrinte nivelin e atyre më të mirëve të karrierës së tij. Çdo artist i madh jeton me këtë etje: dëshirën për të kapur një majë tjetër, për të sfiduar veten edhe një herë. Por misteri i tij nuk mbaronte këtu. Në një farë mënyre, ai vetë ishte një mister. Njeriu i heshtur që mbante brenda vetes një botë të pasur emocionesh, që shpërthente vetëm në skenë. Ndoshta pikërisht kjo e bëri aq të veçantë. Ai nuk shpjegohej plotësisht; ai duhej parë, duhej ndjerë. Sot, kur kujtojmë Roland Trebickën, nuk kujtojmë vetëm një aktor komik. Kujtojmë një artist të madh që dinte të shndërronte jetën në art dhe artin në kujtesë të përjetshme. Sepse aktorët e mëdhenj nuk jetojnë vetëm në kohën e tyre; ata vazhdojnë të jetojnë në rolet që kanë krijuar dhe në kujtimet e publikut që i duartrokiti.

Lipini i “8 persona plus” – komizmi i hollë i Roland Trebickës

Në galerinë e roleve të paharrueshme të aktorit shqiptar Roland Trebicka, një vend të veçantë zë edhe personazhi i Lipinit në komedinë “8 persona plus”. Ishte një rol që në dukje dukej i thjeshtë, por në interpretimin e tij mori një jetë të veçantë artistike. Trebicka kishte një dhunti të rrallë: edhe personazhet e zakonshëm i kthente në figura të paharrueshme. Lipini ishte një nga ato karaktere që publiku i njeh menjëherë. Një njeri i zakonshëm, me dobësi, me humor dhe me një mënyrë të veçantë të të parit të jetës. Në duart e një aktori të zakonshëm ky rol mund të kishte mbetur thjesht një personazh komik situatash. Por Roland Trebicka i dha atij një dimension më të thellë. Ai e ndërtoi Lipinin me gjeste të vogla, me mimikë të veçantë dhe me një ritëm të brendshëm që e bënte personazhin të gjallë. Komizmi i Trebickës nuk ishte komizëm i zhurmshëm. Ai vinte natyrshëm, si pjesë e karakterit. Një shikim, një pauzë, një intonacion i zërit mjaftonte që publiku të shpërthente në të qeshura. Kjo ishte mjeshtëria e tij: të krijonte humor pa e tepruar, pa e deformuar personazhin. Në rolin e Lipinit, Trebicka tregoi edhe një herë aftësinë e tij për të kuptuar psikologjinë e njeriut të thjeshtë. Personazhi nuk ishte vetëm qesharak; ai ishte edhe i njohur për publikun, sepse mbante brenda vetes tipare të jetës së përditshme. Pikërisht kjo e bënte figurën e tij të besueshme dhe të dashur. Një tjetër veçori e këtij interpretimi ishte ekonomia artistike. Trebicka nuk përdorte shumë fjalë apo lëvizje të tepërta. Ai dinte të ndalonte në momentin e duhur, të krijonte pauzën që shtonte efektin komik. Kjo është një cilësi e aktorëve të mëdhenj: ata e dinë se kur duhet të flasin dhe kur duhet të heshtin. Personazhi i Lipinit mbetet një dëshmi e talentit të rrallë të Roland Trebickës për komedinë.

Jovan Bregu – kulmi i karrierës së Roland Trebickës

Në historinë e teatrit dhe filmit shqiptar ka role që mbeten të paharrueshme, sepse lidhen fort me personalitetin e aktorit që i ka interpretuar. Një nga këto role është padyshim Jovan Bregu në komedinë “Pallati 176”. Ky personazh u kthye në një figurë ikonike të humorit shqiptar dhe shënoi kulmin e karrierës artistike të Roland Trebickës. Jovan Bregu është një personazh që në pamje të parë duket i zakonshëm: një banor i pallatit, i mbushur me halle të përditshme, me ambicie të vogla dhe me një mënyrë të veçantë të të menduarit. Por në interpretimin e Trebickës, ky karakter mori një dimension të jashtëzakonshëm. Ai nuk ishte thjesht një figurë komike; ai u bë një pasqyrë e mentaliteteve dhe paradokseve të jetës urbane. Ajo që e bëri këtë rol të pavdekshëm ishte mënyra se si Trebicka ndërtoi karakterin. Çdo gjest, çdo intonacion i zërit, çdo pauzë ishte e menduar me kujdes. Komizmi nuk vinte nga teprimi, por nga natyrshmëria. Publiku qeshte, sepse në Jovan Bregun shihte diçka të njohur nga jeta reale. Roland Trebicka kishte një aftësi të rrallë për të krijuar humor të hollë dhe inteligjent. Ai nuk përdorte vetëm fjalën; përdorte trupin, mimikën dhe ritmin e brendshëm të skenës. Në rolin e Jovan Bregut kjo mjeshtëri arrin kulmin. Personazhi bëhet i gjallë, i besueshëm dhe i paharrueshëm. Një nga veçoritë më të mëdha të këtij interpretimi është se Jovan Bregu mbeti në kujtesën e publikut si një figurë e plotë njerëzore. Ai nuk ishte vetëm komik; kishte brenda vetes edhe një dozë ironie, një ndjenjë të vogël tragjikomike që e bënte edhe më interesant. Ky rol u kthye në një nga identifikimet më të forta të aktorit me publikun. Shumë njerëz e kujtojnë Roland Trebickën pikërisht përmes figurës së Jovan Bregut. Është një nga ato raste kur aktori dhe personazhi duket sikur bashkohen në një figurë të vetme artistike. “Pallati 176” mbetet një nga komeditë më të dashura për publikun shqiptar dhe një nga dëshmitë më të forta të talentit të Roland Trebickës. Në këtë rol ai arriti të tregojë gjithë potencialin e tij artistik, duke dëshmuar se komedia, kur interpretohet nga një aktor i madh, bëhet një art i vërtetë. Prandaj Jovan Bregu nuk është vetëm një personazh komik. Ai është një simbol i mjeshtërisë së një aktori, që dinte të kthente çdo rol në jetë të vërtetë skenike. Dhe pikërisht për këtë arsye, ky rol mbetet kulmi i karrierës së Roland Trebickës dhe një nga gurët e çmuar të humorit shqiptar.